206 Dywizja Piechoty (III Rzesza)
.mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}
| ||
 | ||
| Historia | ||
Państwo |  Niemcy | |
| Sformowanie | 17 sierpnia 1939 | |
| Rozformowanie | 18 lipca 1945 | |
| Działania zbrojne | ||
II wojna światowa | ||
| Organizacja | ||
| Rodzaj sił zbrojnych | wojska lądowe | |
| Rodzaj wojsk | piechota | |
| Podległość | OKH | |
| Skład | patrz tekst | |
206 Dywizja Piechoty - niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana przez dowództwo Landwehry w Instenburgu na mocy rozkazu z 17 sierpnia 1939 roku, w 3. fali mobilizacyjnej w rejonie Instenburga w I. Okręgu Wojskowym.
Spis treści
1 Struktura organizacyjna
2 Dowódcy
3 Szlak bojowy
4 Bibliografia
Struktura organizacyjna |
- Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
301., 312. i 413. pułk piechoty, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział rozpoznawczy, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;
- Struktura organizacyjna w kwietniu 1943 roku:
301. i 413., pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności;
- Struktura organizacyjna w kwietniu 1944 roku:
301., 312. i 413. pułk grenadierów, 206. pułk artylerii, 206. batalion pionierów, 206. batalion fizylierów, 206. oddział przeciwpancerny, 206. oddział łączności, 206. polowy batlion zapasowy;
Dowódcy |
- Generalleutnant Hugo Höft 17.VIII.1939 – 10.VII.1940;
- Generalleutnant Alfons Hitter 10.VII.1940 – 13.VII.1943;
- Generalmajor Carl Andre 13.VII.1943 – 14.IX.1943;
- Generalleutnant Alfons Hitter 14.IX.1943 – 28.VI.1944;
Szlak bojowy |
W środę 16 sierpnia 1939 roku, rozpoczęto formować dywizję. Pierwsi rezerwiści, głównie z powiatów Labiau (ros. Polessk), Tylsit-Ragnit (ros. Sowieck), Schloßberg (ros. Dobrowolsk), Ebenrode (ros. Niestierow), Angerapp (ros. Darkiejmy - Oziorsk) i Goldap (pol. gołdapski), zaczęli przybywa już następnego dnia. Później dołączyli rezerwiści z innych landów przede wszystkim z Westfalii, Szwabii oraz Frankonii.
Dywizja osiągnęła siłę 18,427 żołnierzy, 7241 koni oraz 593 pojazdów mechanicznych.
Podczas kampanii w Polsce główne siły 3. wschodniopruskiej Armii pod dowództwem generała Georga von Küchlera uderzały z południowej części Prus Wschodnich w stronę Warszawy, natomiast 206. Dywizja Piechoty została skoncentrowana w rejonie Gołdapi i otrzymała zadanie osłonięcia jednego z potencjalnego kierunków polskiego ataku z obszaru cypla suwalskiego. W wyniku korzystnej sytuacji na froncie, dywizję w pierwszych dniach kampanii polskiej zluzowano i przetransportowano koleją oraz ciężarowymi samochodami na lewe skrzydło 3. Armii w obszar Ortelsburg (pol. Szczytno) - Willenberg (pol. Wielbark).
W nocy 5 września dywizja przekroczyła w rejonie m. Chorzele polską granicę i otrzymała rozkaz osłony wschodniej flanki armii przed nieprzyjacielską kawalerią z obszaru Suwałk i Augustowa a przede wszystkim z rejonu Ostrołęki. W szybkim marszu, wieczorem 9 września, dotarła do Różana i tu przekroczyła rzekę Narew, następnie 12 września osiągnęła w rejonie Małkini rzekę Bug. Stąd rozpoczęła marsz na wschód wzdłuż Bugu przez Ciechanowiec, Brańsk w kierunku Bielska Podlaskiego. W południe 14 września czołowe oddziały dywizji, 301. puk piechoty oraz oddział przeciwpancerny i rozpoznawczy jak również sztab dywizji dotarły do Bielska Podlaskiego. Po przejściu przez miasto, dywizja rozpoczęła działania w trzech rozbieżnych kierunkach i tak 301. pułk piechoty wzmocniony III. dywizjonem 206. pułku artylerii pomaszerował szosą na Białystok, w kierunku Narewki i Małej Narewki maszerował 312. pułk piechoty natomiast na Hajnówkę i dalej w stronę Białowieży nacierał 413. pułk piechoty. 17 września, na zachodnich obrzeżach Puszczy Białowieskiej po ciężkich lecz krótkich walkach zdobyto Hajnówkę, jak również w głębokim prastarym lesie zajęto dom myśliwski polskich prezydentów w Białowieży. Po wkroczeniu Rosjan do Polski, dywizja otrzymała rozkaz do wycofania się za Narew i Pisę na linię demarkacyjną. Pododdziały dywizji koncentrowały się w Puszczy Kurpiowskiej.
Po zakończeniu kampanii polskiej, dywizja została przeniesiona na poligon Arys (pol. Orzysz) i Stablack głównie w celu odmłodzenia kadry dowódczej oraz materiału ludzkiego jak również wymieniono część starszego uzbrojenia na nowsze. Ponadto prowadzono intensywne zgrywanie pododdziałów a ostre strzelanie zakończyło okres szkolenia. W tym czasie część pododdziałów dywizji wykorzystywana była do budowy drogi pomiędzy Friedrichshof (pol. Rozogi) w Prusach Wschodnich a Myszyńcem. Dywizja prowadziła służbę ochronną i okupacyjną na odcinku linii demarkacyjnej, sztab dywizji w tym okresie zajmował kwatery w Ostrołęce.
W czerwcu 1940 roku, przetransportowano jedną trzecią dywizji w obszar Eifel do Prüm i na południe od miasta. Marsz 301. pułku piechoty przez południową Belgię prowadził przez Diant w rejonie historycznego Sedanu. Zawieszenie broni spowodowano, że w pierwszej połowie lipca został przeniesiony do Luksemburga i tam załadowany do wagonów kolejowych został przetransportowany do Prus Wschodnich.
Kolejne lata dywizja walczyła na froncie wschodnim w ramach Grupy Armii Środek, uczestniczyła w bitwach o Dyneburg, Wielkie Łuki, Rżew i Twer. Ostatecznie latem 1944 r. została doszczętnie rozbita pod Witebskiem. Nigdy jej nie odtworzono.
Bibliografia |
- Carell Paul, Operacja „Barbarossa”; Warszawa 2000; ISBN 83-11-09199-4;
- PaulP. Carell PaulP., Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie, KazimierzK. Szarski (tłum.), Warszawa: „Bellona”, 2003, ISBN 83-11-09475-6, OCLC 749204110 .
- Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991;ISBN 3-89555-274-7;
- Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.; ISBN 0-7643-0182-9;
- Haupt Werner, Army Group Center. The Wehrmacht in Russua 1941 - 1945; b.m.w i b.m.r.;
- Haupt Werner, Sturm auf Moskau 1941: der Angriff: die Schlacht der Rückschlag; Friedberg 1986;
- Hinze, Rolf Ostfront - Drama 1944. Rückzugskämpfe der Heeresgruppe Mitte; Stuttgart 2004; ISBN 3-613-02408-X;
- Payk Ernst, Die Geschichte der 206. Infanterie - Division 1939 - 1944; Bad Nauheim 1952;
- TadeuszT. Sawicki TadeuszT., Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim, czerwiec 1944-maj 1945 (struktura), Warszawa: Państ. Wydaw. Naukowe, 1987, ISBN 83-01-06556-7, OCLC 834793737 .
- Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ISBN 3-8289-0525-0;
| ||||||||||||||||||||
