Ekspresjonizm w muzyce







Ten artykuł dotyczy kierunku w muzyce. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Ekspresjonizm – kierunek w muzyce modernistycznej, niekiedy zaliczany do okresu późnego romantyzmu z powodu swojej silnej emocjonalności. Ekspresjonizm w muzyce ma luźny związek z ekspresjonizmem w malarstwie.


Zamierzeniem ekspresjonistów było oddanie wnętrza człowieka zbuntowanego, nieszczęśliwego, cierpiącego, emocji często skrajnych lub chorobliwych. Uzyskiwali ten efekt głównie poprzez złożone, dysonujące harmonią, melodie budowane z dużych skoków interwałowych, często w skrajnych rejestrach, złożony, niesymetryczny, często rozdrobniony rytm, zmienność dynamiczną i nastrój oraz innowacyjną orkiestrację. Przyjmuje się, że okres ekspresjonizmu w muzyce trwał mniej więcej w latach 1905–1925, jednakże jego wpływy sięgają najnowszych czasów (przykładem: opera Czarna maska Krzysztofa Pendereckiego).


Do najwybitniejszych twórców ekspresjonistycznych należeli:



  • Aleksandr Nikołajewicz Skriabin

  • Arnold Schönberg

  • Alban Berg

  • Anton Webern

  • w młodości Bela Bartók

  • W Polsce Krzysztof Penderecki, Witold Lutosławski.



Bibliografia |


  • Tomasz Baranowski, Estetyka ekspresjonizmu w muzyce XX wieku, Elan Białystok 2006



Popular posts from this blog

List directoties down one level, excluding some named directories and files

list processes belonging to a network namespace

list systemd RuntimeDirectory mounts