Cfrtjryk

; ;	; Alizaryna;
	; Alizaryna;
; ;	; ;
Nazewnictwo;
	;
	Inne nazwy i oznaczenia;
	czerwień alizarynowa; 1,2-dihydroksy-9,10-antrachinon;
	Ogólne informacje;
Wzór sumaryczny;	C14H8O4;
; Masa molowa;	240,21 g/mol;
Wygląd;	czerwone kryształy;
	Identyfikacja;
; Numer CAS;	; 72-48-0;
; PubChem;	6293;
; SMILES;
	; C1=CC=C2C(=C1)C(=O)C3=C(C2=O)C(=C(C=C3)O)O;
; InChI;
	; InChI=1S/C14H8O4/c15-10-6-5-9-11(14(10)18)13(17)8-4-2-1-3-7(8)12(9)16/h1-6,15,18H;
	; Key=RGCKGOZRHPZPFP-UHFFFAOYSA-N;
Właściwości;
	;
	; Rozpuszczalność w wodzie;
	nierozpuszczalna;
	w innych rozpuszczalnikach;
	rozpuszczalna w rozpuszczalnikach organicznych i zasadach;
	;
; Temperatura topnienia;	289 °C;
; Temperatura wrzenia;	430 °C;
Niebezpieczeństwa;
	; Karta charakterystyki: dane zewnętrzne firmy Sigma-Aldrich;
	;
	; Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów;
	Na podstawie podanej karty charakterystyki;
; ; ; Uwaga; ;	; ;
	; ;
	;
; Zwroty H;	; H302, H319;
; Zwroty P;	; P305+P351+P338;
	;
	; Europejskie oznakowanie substancji;
	; oznakowanie ma znaczenie wyłącznie historyczne;
	Na podstawie podanego źródła;
; ; ; ;	; Brak piktogramu;
	; Brak piktogramu;
	;
; Zwroty R;	; brak zwrotów R;
; Zwroty S;	; S22, S24/25;
	;
; Numer RTECS;	CB6580000;
	Podobne związki;
Pochodne;	; błękit alizarynowy (nitroalizaryna); oranż alizarynowy (chinolinoalizaryna);
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa);
; ;	; Multimedia w Wikimedia Commons;
; ;	; Hasło w Wikisłowniku;

Alizaryna (czerwień alizarynowa), C₁₄H₈O₄ – organiczny związek chemiczny z grupy chinonów, pochodna antrachinonu. Czerwony barwnik znany już w starożytności^[1].

Spis treści

1 Otrzymywanie

2 Zastosowanie

3 Przypisy

4 Bibliografia

Otrzymywanie |

Dawniej otrzymywana z korzeni marzany barwierskiej^[1], w której występuje jako glikozyd o nazwie kwas ruberytrynowy. Obecnie wytwarzana syntetycznie w wyniku stapiania zasady sodowej z kwasem antrachinono-2-sulfonowym^[4]^[5].

Alizaryna została po raz pierwszy otrzymana z materiału roślinnego i oznaczona przez Pierre'a Jeana Robiqueta i Jeana Jaquesa Colina w 1926 roku^[6].

Alizaryna była pierwszym barwnikiem naturalnym otrzymanym w roku 1869 na drodze syntezy chemicznej^[7].

Zastosowanie |

Barwienie materiałów biologicznych alizaryną pozwala na detekcję złogów wapnia^[8].

Sól sodowa sulfonowanej pochodnej alizaryny znana jest jako
alizaryna S. Jest to substancja krystaliczna koloru żółtego, rozpuszczalna w wodzie, stosowana jako wskaźnik kwasowo-zasadowy oraz w chemii analitycznej do wykrywania kationów glinu^[9].

Przypisy |

↑ ^a^b^c^d^e^f Podręczny słownik chemiczny, RomualdR. Hassa (red.), JanuszJ. Mrzigod (red.), JanuszJ. Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 22, ISBN 83-7183-240-0 .

↑ Alizaryna (CID: 6293) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.

↑ Alizaryna (nr 122777) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck KGaA).

↑ ^a^b Mały słownik chemiczny. Jerzy Chodkowski (redaktor). Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.

↑ Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.

↑ JaimeJ. Wisniak JaimeJ., Jean Jacques Colin, „Revista CENIC Ciencias Biológicas”, 48, 2017, s. 112–120 [dostęp 2018-10-29] .1 stycznia

↑ Hans-SamuelH.S. Bien Hans-SamuelH.S., JosefJ. Stawitz JosefJ., KlausK. Wunderlich KlausK., Anthraquinone Dyes and Intermediates [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, 2000, DOI: 10.1002/14356007.a02_355, ISBN 978-3-527-30673-2 (ang.).

↑ JC. Lievens, F. Bernal, C. Forni, N. Mahy i inni. Characterization of striatal lesions produced by glutamate uptake alteration: Cell death, reactive gliosis and changes in GLT1 and GADD45 mRNA expression.. „Glia”. 29 (3), s. 222-232, 2000. PMID: 10642749.

↑ Karl-Heinz Lautenschläger, Werner Schröter, Grzegorz Mlostoń, Andrzej (chemia) Dworak, Andrea Wanninger: Nowoczesne kompendium chemii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 749-751. ISBN 978-83-01-14906-2.

Bibliografia |

Marzena Błachnio: Badania ekstrakcyjno-spektrofotometryczne układu jon metalu-Alizaryna S-Aliquat 336. Lublin: Zakład Chemii Nieorganicznej AM, 1987.

[psc-1] Podręczny słownik chemiczny, RomualdR. Hassa (red.), JanuszJ. Mrzigod (red.), JanuszJ. Nowakowski (red.), Katowice: Videograf II, 2004, s. 22, ISBN 83-7183-240-0 .

[PubChem-2] Alizaryna (CID: 6293) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.

[Sigma-3] Alizaryna (nr 122777) w katalogu produktów Sigma-Aldrich (Merck KGaA).

[sc-4] Mały słownik chemiczny. Jerzy Chodkowski (redaktor). Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.

[ency-5] Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.

[6] JaimeJ. Wisniak JaimeJ., Jean Jacques Colin, „Revista CENIC Ciencias Biológicas”, 48, 2017, s. 112–120 [dostęp 2018-10-29] .1 stycznia

[7] Hans-SamuelH.S. Bien Hans-SamuelH.S., JosefJ. Stawitz JosefJ., KlausK. Wunderlich KlausK., Anthraquinone Dyes and Intermediates [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, 2000, DOI: 10.1002/14356007.a02_355, ISBN 978-3-527-30673-2 (ang.).

[Glia-8] JC. Lievens, F. Bernal, C. Forni, N. Mahy i inni. Characterization of striatal lesions produced by glutamate uptake alteration: Cell death, reactive gliosis and changes in GLT1 and GADD45 mRNA expression.. „Glia”. 29 (3), s. 222-232, 2000. PMID: 10642749.

[nkch-9] Karl-Heinz Lautenschläger, Werner Schröter, Grzegorz Mlostoń, Andrzej (chemia) Dworak, Andrea Wanninger: Nowoczesne kompendium chemii. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 749-751. ISBN 978-83-01-14906-2.

搜尋此網誌

Cfrtjryk

Alizaryna

Spis treści

Otrzymywanie |

Zastosowanie |

Przypisy |

Bibliografia |

Popular posts from this blog

List directoties down one level, excluding some named directories and files

list processes belonging to a network namespace

list systemd RuntimeDirectory mounts