Linia kolejowa nr 349
Linia kolejowa nr 349 | |
Święta Katarzyna - Wrocław Kuźniki | |
Dane podstawowe | |
Zarządca | PKP PLK |
| Numer linii | 349 |
| Długość | 18,822 km |
Rozstaw szyn | 1435 mm |
Sieć trakcyjna | 3000 V DC |
Prędkość maksymalna | 60 km/h |
Wiadukt na ul. Hallera we Wrocławiu w ciągu Towarowej Obwodnicy Wrocławia | |
Portal | |
Obwodnica kolejowa Wrocławia łączy Brochów (12) z Gądowem (31), na południe i zachód od centrum
Wiadukt nad ulicą Kruczą i Inżynierską
Wiadukt nad Aleją Hallera
Wiadukt nad ulicą Powstańców Śląskich i Aleją Karkonoską
Wiadukt nad ulicą Sudecką i Wyścigową
Linia kolejowa nr 349, Towarowa Obwodnica Wrocławia – dwutorowa, zelektryfikowana linia kolejowa o długości 19 km, łącząca stację Święta Katarzyna ze stacją Wrocław Kuźniki. Linia stanowi kolej obwodową Wrocławia, przeznaczoną dla kolejowego transportu towarowego.
Spis treści
1 Przebieg
2 Historia
3 Ruch pociągów
4 Przypisy
5 Bibliografia
Przebieg |
Towarowa Obwodnica Wrocławia łączy stację rozrządową Wrocław Brochów ze stacją rozrządową Wrocław Gądów[1][2]. Omija centrum miasta od południa i zachodu. Linia w całości poprowadzona została na nasypie. W ciągu linii wybudowano liczne wiadukty[3]. Część z tych obiektów została przebudowana w okresie powojennym.
Historia |
Budowa Towarowej Obwodnicy Wrocławia rozpoczęła się w 1891 roku. Linię uruchomiono w 1896 roku. Jej długość wynosiła 12,4 km. Linia w całości była dwutorowa. Oprócz głównego połączenia Brochów – Gądów, budowa obejmowała także stację zdawczo–odbiorczą Portu Popowice.
Z nadwyżek gruntu przeznaczonego pod budowę nasypu obwodnicy kolejowej usypano kilka sztucznych wzniesień, np. Mała Sobótka, Wzgórze Bendera, czy Skórnik. Są one położone wzdłuż biegu linii kolejowej.
W 1927 roku obwodnicę uzupełniono o łącznicę długości 6 km łączącą Muchobór z Muchoborem Wielkim (obecnie Linia kolejowa nr 751 i inne). Linię rozbudowano także o kolejne, bezkolizyjne łącznice obwodnicy z linią kolejową w kierunku Legnicy. Zwiększono także liczbę torów na odcinku Brochów – Stadion (przy ul. Oporowskiej). Po zakończeniu drugiej wojny światowej, w 1945 roku 3 i 4 tor rozebrano. Dopiero w latach 80. XX wieku rozpoczęto ich odbudowę lecz w latach 90. XX wieku prace te przerwano[1].
Wybudowanie Towarowej Obwodnicy Wrocławia umożliwiło w latach 1900–1905 przebudowę linii prowadzącej przez centrum miasta do dworca Wrocław Główny, polegającą na wybudowaniu estakady kolejowej i wiaduktów, dzięki czemu zlikwidowano jednopoziomowe skrzyżowania linii kolejowej z ulicami[1]. Całość prac, zarówno obwodnicy kolejowej, jak i estakady realizowała była w ramach kompleksowego programu porządkowania wrocławskiego węzła kolejowego i likwidacji torów biegnących w ulicach oraz kolizyjnych skrzyżowań jednopoziomowych[2].
Ruch pociągów |
Linia jest wykorzystywana wyłącznie w transporcie towarowym.
Przypisy |
↑ abc Encyklopedia Wrocławia, Obwodnica kolejowa Wrocławia, s. 601
↑ ab Encyklopedia Wrocławia, Estakada kolejowa, s. 184
↑ Encyklopedia Wrocławia, Mosty, s. 559–560
Bibliografia |
- Praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.)
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||