Cfrtjryk

Władysław II Jagiellończyk
— z łaski Bożej król Węgier, Czech, Dalmacji, Chorwacji, Ramy, Serbii, Galicji, Lodomerii, Kumanii i Bułgarii oraz książę Śląska i Luksemburga, jak również margrabia Moraw i Łużyc, etc. —
król Czech
Okres	od 1471 do 1516
Poprzednik	Jerzy z Podiebradów
Następca	Ludwik II Jagiellończyk
król Węgier i Chorwacji
Okres	od 1490 do 1516
Poprzednik	Maciej Korwin
Następca	Ludwik II Jagiellończyk
Dane biograficzne
Dynastia	Jagiellonowie
Data urodzenia	1456
Data śmierci	1516
Ojciec	Kazimierz IV Jagiellończyk
Matka	Elżbieta Rakuszanka
Żona	Barbara Beatrycze Anna
Dzieci	Anna Ludwik
Multimedia w Wikimedia Commons

Władysław II Jagiellończyk cz. Vladislav II Jagellonský, węg. II. Ulászló (ur. 1 marca 1456 w Krakowie, zm. 13 marca 1516 w Budzie) – królewicz polski, król czeski od 1471, węgierski i chorwacki od 1490, syn króla polskiego Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, córki króla Niemiec, Czech i Węgier Albrechta II Habsburga.

Droga do władzy |

Walka o tron czeski |

Władysław został w 1470 roku wyznaczony na następcę tronu przez króla czeskiego Jerzego z Podiebradów w zamian za pomoc Polaków w walce Jerzego z królem węgierskim i pretendentem do czeskiej korony, Maciejem Korwinem. Układem w Grazu Kazimierz Jagiellończyk uzyskał poparcie dla sukcesji syna w Czechach ze strony cesarza Fryderyka III Habsburga. W 1471 roku Jerzy zmarł, a zdominowany przez sprzyjających Jagiellonom utrakwistów sejm czeski zebrany w Kutnej Horze wybrał Władysława na króla. Władysław zobowiązał się doprowadzić do unormowania stosunków państwa czeskiego z papieżem Sykstusem IV i spłacić długi Jerzego ciążące na czeskim skarbie. Walki z Węgrami trwały nadal. Korwin, cieszący się poparciem papieża oraz czeskich katolików i używający tytułu króla czeskiego, już wcześniej opanował Śląsk, Morawy i Łużyce. W 1474 roku Władysław zawarł w Norymberdze przymierze przeciw Węgrom z cesarzem. Tymczasem dyplomacja papieska zabiegała o sojusz Krzyżaków i Węgrów przeciw Czechom oraz Polsce. W tym samym roku wojsko polskie pokonało Węgrów pod Swanowicami i przystąpiło do oblężenia Wrocławia, którego jednak nie zdołało zdobyć. Później Kazimierz Jagiellończyk nie mógł już dłużej wspierać syna zbrojnie, ponieważ obradujący w Piotrkowie sejm nie zezwolił na dalszą wojnę. Władysław wkroczył do opanowanej przez Korwina Austrii, został jednak pokonany. Cesarz, jako senior władców czeskich, był zmuszony przekazać inwestyturę na Czechy królowi Węgier. Pod naciskiem stanów czeskich zawarto pokój w Brnie w 1478 roku, potwierdzony rok później w Ołomuńcu. Na jego mocy obaj pretendenci mieli używać tytułu króla czeskiego, a Korwin utrzymał władzę w opanowanych prowincjach.

Walka o tron węgierski |

Państwa we władaniu dynastii Jagiellonów

W 1490 r., po śmierci Macieja Korwina doszło do podwójnej elekcji na Węgrzech: wybrano jednocześnie Władysława oraz jego brata, Jana Olbrachta. Władysław ożenił się z wdową po Korwinie, królewną neapolitańską Beatrycze. Między braćmi wybuchła wojna. W 1491 r. Władysław pokonał Olbrachta w bitwie pod Koszycami. Przy mediacji ojca walczących doszło w Koszycach do ugody, na mocy której królem węgierskim pozostał Władysław, a Jan Olbracht uzyskał prawa do korony w razie jego bezpotomnej śmierci. Niedługo potem ten ostatni zerwał porozumienie i wojna wybuchła na nowo. W 1491 r. Węgry najechał inny pretendent, król niemiecki Maksymilian I Habsburg. Na mocy układu w Preszburgu Władysław zapewnił mu prawa do następstwa tronu, w ten sposób przekreślając układ z własnym bratem. Olbracht wznowił działania wojenne i dopiero w 1492 r. został ostatecznie pokonany w bitwie pod Preszowem przez magnata węgierskiego sprzymierzonego z Habsburgami, Jana Zapolyę. W tym samym roku zmarł Kazimierz i Jan Olbracht objął po nim tron w Polsce. W 1494 doszło do zjazdu Jagiellonów w Lewoczy, gdzie Jan Olbracht i pozostali bracia postanowili wspierać Władysława jako króla Węgier. W 1497 Władysław nie udzielił Janowi Olbrachtowi obiecanej pomocy wojskowej podczas wyprawy tego ostatniego do Mołdawii, co przyczyniło się do polskiej klęski pod Koźminem. Mimo to w 1498 r. bracia zawarli przymierze przeciw Turkom Osmańskim. Zdobywszy koronę Węgier Władysław i jego współpracownicy stanęli przed trudnym zadaniem opanowania sytuacji w kraju. Skarb był pusty po latach kosztownej, mocarstwowej polityki Macieja Korwina, a wsie grabiła jego Czarna Armia, od lat już nieopłacana. Z tą ostatnią rozprawiła się w dużej mierze na własną rękę węgierska szlachta.

Król w rękach magnatów |

Rozwój przywilejów szlacheckich |

Znany ze swej powolności i słabego charakteru, Władysław II łatwo ulegał naciskom magnatów i rywalizującej z nimi średniej szlachty. Ta ostatnia na Węgrzech bardzo się zaktywizowała i w ostatnich latach XV stulecia ochoczo zbierała pod bronią na corocznych zjazdach. W 1495 r. próbowano nawet wprowadzić prawo powszechnego udziału szlachty w sejmie (a nie przez posłów), choć projekt upadł na skutek oporu magnatów. Podczas serii takich zjazdów szlachta wysuwała pod adresem króla kolejne postulaty polityczne i społeczne, wymusiła na Władysławie m.in.: przekształcenie Rady Królewskiej z ciała mianowanego przez władcę w wybierane przez sejm, ograniczenie czasu trwania obrad sejmu (do 15 dni), wykluczenie duchownych z obejmowania godności świeckich oraz, przejściowo, niedopuszczenie cudzoziemców do dziedziczenia korony. Mimo że wszystkich postulatów nie zrealizowano (wpływowi magnaci nie godzili się na pełne uzależnienie władcy od szerszych kręgów szlachty), to jednak władza królewska została w dużej mierze uzależniona od sejmu, czemu Władysław nie potrafił się sprzeciwić. W czasie pobytów króla na Węgrzech, Czechy podobnie stały się widownią sporów pomiędzy elitą magnacką a pomniejszymi panami. Oba stany działały natomiast zgodnie przeciwko miastom i chłopom. W 1487 roku sejm czeski odebrał chłopom prawo do zmiany pana lub przeprowadzki do miasta, a w 1490 roku całkowicie przypisał ich do ziemi (glebae adscriptum). W 1500 roku Władysław nadał przywileje szlachcie czeskiej, m.in: zgodził się na kodyfikację prawa (tzw. Konstytucję Władysławowska), która ustanawiała trzy izby sejmowe: magnacką, szlachecką i mieszczańską, przy czym dla ostatniej przewidywano tylko głos doradczy i tylko w sprawach dotyczących miast. Z czasem miasta czeskie, w przeciwieństwie do węgierskich, zdołały umocnić swoją pozycję w sejmie, jednak oba państwa znalazły się w rękach oligarchii magnackich, umiejętnie sterujących uległym królem i nastawianą wrogo głównie do niższych stanów szlachtą.

Wojna chłopska na Węgrzech |

W 1513 r. papież Leon X ogłosił krucjatę przeciw Turkom, a rok później kanclerz i prymas Węgier w jednej osobie, kard. Tamás Bakócz (sam pochodzenia chłopskiego) zebrał liczną armię chłopską, która miała wyruszyć na Bałkany. Pod naciskiem szlachty węgierskiej, niezadowolonej z odpływu mas pracujących ze wsi krucjatę odwołano, a zawiedzione tłumy chłopów zwróciły się przeciw elitom. Panów okrzyknięto złem, przeciw któremu należy prowadzić krucjatę. Do buntu dołączył się plebs miast oraz mniejszości etniczne, Rumuni, Rusini i Serbowie. Rebelię próbował powstrzymać król Władysław, wydając specjalną odezwę, w której obiecywał wolność tym, którzy się poddają, ale groził śmiercią upartym buntownikom. Początkowo powstańcy odnieśli parę sukcesów, zwłaszcza w Siedmiogrodzie. Decydujące starcie, pod Temeszvárem, przegrali. Słabo zorganizowani i uzbrojeni ulegli przewadze regularnej armii magnackiej pod wodzą wojewody siedmiogrodzkiego, Jana Zapolyi i Stefana Batorego. Po kilku kolejnych, drobnych sukcesach rebelia ostatecznie upadła. Przywódcy powstania, Dózsa i Mészáros zostali spaleni na stosie. W tym samym roku sejm węgierski uchwalił przypisanie chłopów do ziemi (glebae adscriptum, podobnie jak wcześniej w Czechach), a także zakaz obejmowania dostojeństw kościelnych i noszenia broni przez chłopów. W ten sposób umocniła się patrymonialna dominacja szlachty węgierskiej nad chłopstwem.

Król wobec polityki Habsburgów |

W 1476 r. Władysław II poślubił Barbarę Hohenzollernównę, córkę margrabiego Brandenburgii Albrechta Achillesa, jednak wycofał się z tego małżeństwa, kiedy Barbara straciła księstwo głogowskie. W 1498 r. sejm węgierski uchwalił zakaz dopuszczania obcych posłów do obrad szlachty wybierającej króla. Węgierska średnia szlachta chciała w ten sposób wyeliminować Habsburgów z rozgrywek o węgierski tron. W 1500 roku zawarł w Budzie przymierze z Polską i Francją przeciw Turkom Osmańskim i Habsburgom. Dla umocnienia układu Władysław pojął za żonę Annę de Foix, córkę francuskiego możnego Gastona II de Foix. W 1505 r. sejm węgierski w Rákoš ostatecznie zamknął cudzoziemcom drogę do węgierskiej korony, ale Władysław potajemnie zawarł pakt z Maksymilianem I w Wiener-Neustadt, przyznając mu na powrót prawa sukcesyjne. Maksymilian wkroczył na Węgry i zajął Pożoń i Sopron, domagając się cofnięcia uchwał sejmu. Zawarto więc kolejną umowę w Wiedniu, w której oficjalnie potwierdzono następstwo tronu dla Habsburgów. W 1506 urodził się jednak jedyny syn Władysława Ludwik II Jagiellończyk, co teoretycznie przekreślało możliwość austriackiego dziedziczenia. Ostatecznie w 1515 r. w Wiedniu cesarz adoptował Ludwika, a w 1517 r. zaaranżowano małżeństwa Anny Jagiellonki, córki Władysława z wnukiem cesarza, Ferdynandem Habsburgiem oraz Ludwika Jagiellończyka z wnuczką cesarza, Marią Habsburg.

Ze względu na słabość charakteru i gnuśność, zyskał od Węgrów przydomek Dobzse (w tłumaczeniu z polskiego na łacinę rex bene - "król dobrze", od nadużywania tego słowa).

Genealogia |

1. córka Zygmunta Luksemburskiego
   


2. córka Albrechta III Achillesa, wdowa po Henryku XI głogowskim
   


3. wdowa po Macieju Korwinie
   


4. żona Ferdynanda I Habsburga, matka Elżbiety Habsburżanki, Maksymiliana II Habsburga, Katarzyny Habsburżanki, Karola Styryjskiego
   

Bibliografia |

• W. Felczak, Historia Węgier, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1983.


• DenysD. Hay DenysD., Europa w XIV i XV wieku, HannaH. Zaremska (tłum.), Warszawa: PIW, 2001, ISBN 83-06-02852-X, OCLC 749829242 .


• Słownik władców Europy średniowiecznej, JózefJ. Dobosz, MaciejM. Serwański, IlonaI. Czamańska, wyd. Wyd. 2, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2002, ISBN 83-7177-102-9, OCLC 316557182 .


• Stanisław AndrzejS.A. Sroka Stanisław AndrzejS.A., Historia Węgier do 1526 roku w zarysie, Bydgoszcz: „Homini”, 2000, ISBN 83-87933-75-9, OCLC 749805493 .


• B. Zientara, Historia powszechna średniowiecza, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2002. ​ISBN 83-85660-94-1​.

p • d • e Władcy Czech Księstwo Czech (870-1198) Przemyślidzi Borzywoj I (870–889) Spitygniew I (891–915) Wratysław I (915–921) Wacław I Święty (921–935) Bolesław I Okrutny (935–972) Bolesław II Pobożny (972–999) Bolesław III Rudy (999–1002) Władywoj (1002–1003) Jaromir (1003) Bolesław III Rudy (1003) Piastowie Bolesław IV Chrobry (1003–1004) Przemyślidzi Jaromir (1004–1012) Oldrzych (1012–1033) Jaromir (1033–1034) Oldrzych (1034) Brzetysław I (1034–1055) Spitygniew II (1055–1061) Wratysław II (1061-1085, król 1085–1092) Konrad I Brneński (1092) Brzetysław II (1092–1100) Borzywoj II (1100–1107) Świętopełk (1107–1109) Władysław I (1109–1117) Borzywoj II (1117–1120) Władysław I (1120–1125) Sobiesław I (1125–1140) Władysław II (1140-1158, król 1158–1172) Fryderyk (1172–1173) Sobiesław II (1173–1178) Fryderyk (1178–1189) Konrad II Otto (1189–1191) Wacław II (1191–1192) Przemysł Ottokar I (1192–1193) Henryk Brzetysław (1193–1197) Władysław III Henryk (1197) Przemysł Ottokar I (1197–1198) Królestwo Czech (1198-1918) Przemyślidzi Przemysł Ottokar I (1198–1230) Wacław I (1230–1253) Przemysł Ottokar II (1253–1278) Wacław II (1278–1305) Wacław III (1305–1306) Dyn. karyncka Henryk Karyncki (1306) Habsburgowie Rudolf III Habsburg (1306–1307) Dyn. karyncka Henryk Karyncki (1307–1310) Luksemburgowie Jan Luksemburski (1310–1346) Karol IV (I) (1346–1378) Wacław IV Luksemburski (1378–1419) Zygmunt (1419–1437) Habsburgowie Albrecht I (1438–1439) Władysław I Pogrobowiec (1440–1457) Inni Jerzy z Podiebradów (1458–1471) Maciej Korwin (1469–1490) Jagiellonowie Władysław II Jagiellończyk (1471–1516) Ludwik I (1516–1526) Habsburgowie Ferdynand I (1526–1564) Maksymilian I (1564–1576) Rudolf II (1576–1611) Maciej (II) (1611–1619) Ferdynand II (1619) Wittelsbachowie Fryderyk (1619–1620) Habsburgowie Ferdynand II (1620–1637) Ferdynand III (1637–1657) Ferdynand IV (1646–1654) Leopold I (1657–1705) Józef I (1705–1711) Karol II (1711–1740) Wittelsbachowie Karol III (1741–1743) Habsburgowie Maria Teresa (1740–1780) Habsburgowie- Lotaryńscy Józef II (1780–1790) Leopold II (1790–1792) Franciszek II (1792–1835) Ferdynand V Dobrotliwy (1835–1848) Franciszek Józef I (1848–1916) Karol III (1916–1918)

p • d • e Władcy Węgier Książęta Węgier Arpadowie Arpad (896–907) Tarhos (907 – po 922) Zoltán (907–947) Fajsz (947–955) Taksony (955–970) Gejza (970–997) Stefan I Święty (997–1000/1001) Królowie Węgier Arpadowie Stefan I Święty (1000 lub 1001–1038) Piotr Orseolo (1038–1041) Samuel Aba (1041–1044) Piotr Orseolo (1044–1046) Andrzej I (1046–1061) Bela I (1061–1063) Salomon (1063–1074) Gejza I (1074–1077) Władysław I Święty (1077–1095) Koloman Uczony (1095–1116) Stefan II (1116–1131) Bela II Ślepy (1131–1141) Gejza II (1141–1162) Stefan III (1162–1162) Władysław II (1162–1163) Stefan IV (1163–1165) Stefan III (1163–1172) Bela III (1172–1196) Emeryk (1196–1204) Władysław III (1204–1205) Andrzej II (1205–1235) Bela IV (1235–1270) Stefan V (1270–1272) Władysław IV Kumańczyk (1272–1290) Andrzej III (1290–1301) Przemyślidzi Wacław Czeski (Władysław V) (1301–1305) Wittelsbachowie Otton (Bela V) (1305–1308) Andegawenowie Karol Martel Andegaweński (tytularny 1290–1295) Karol I Robert (1310–1342) Ludwik I Wielki (1342–1382) Maria I (1382–1385) Karol II Mały (1385–1386) Maria I (1386–1395) Luksemburgowie Zygmunt (1387–1437) Andegawenowie Władysław Neapolitański (tytularny 1403–1414) Habsburgowie Albrecht I (1437–1439) Jagiellonowie Władysław I (1440–1444) Habsburgowie Władysław V Pogrobowiec (1444–1457) Hunyady János Hunyady (regent 1446–1453) Maciej Korwin (1458–1490) Jagiellonowie Władysław II (1490–1516) Ludwik II (1516–1526) Zapolyowie Jan I (1526–1540) Jan II Zygmunt (1540–1571) Habsburgowie Ferdynand I (1526–1564) Maksymilian II (1564–1576) Rudolf I (1576–1608) Maciej II (1608–1619) Ferdynand II (1619–1637) Ferdynand III (1637–1657) Ferdynand IV (1647–1654) Leopold I (1657–1705) Józef I (1705–1711) Karol III (1711–1740) Maria II Teresa (1740–1780) Habsburgowie- Lotaryńscy Józef II (1780–1790) Leopold II (1790–1792) Franciszek I (1792–1835) Ferdynand V (1835–1848) Franciszek Józef I (1848–1916) Karol IV (1916–1918)

p • d • e Władcy Chorwacji Królestwo Chorwacji Trpimirowicze Tomisław I (910–928, król od 925) Trpimir II (928–935) Krzesimir I (935–945) Mirosław (945–949) Michał Krzesimir II (949–969) Stefan Držislaw (969–995) Świętosław Suronja (997–1000) Gojsław (1000–1020) Krzesimir III (1000–1030) Stefan I Krzesimirowicz (1030–1058) Piotr Krzesimir IV Wielki (1058–1075) Dymitr Zwonimir (1075–1088) Stefan II (1088–1091) Svačic Piotr (1093–1097) Królestwo Chorwacji (w unii z Węgrami) Arpadowie Koloman Uczony (1102–1116) Stefan II (1116–1131) Bela II Ślepy (1131–1141) Gejza II (1141–1162) Stefan III (1162–1162) Władysław II (1162–1163) Stefan IV (1163–1165) Stefan III (1163–1172) Bela III (1172–1196) Emeryk (1196–1204) Władysław III (1204–1205) Andrzej II (1205–1235) Bela IV (1235–1270) Stefan V (1270–1272) Władysław IV Kumańczyk (1272–1290) Andrzej III (1290–1301) Przemyślidzi Wacław Czeski (Władysław V) (1301–1305) Wittelsbachowie Otton (Bela V) (1305–1308) Andegawenowie Karol Martel Andegaweński (tytularny 1290–1295) Karol I Robert (1310–1342) Ludwik I Wielki (1342–1382) Maria I (1382–1385) Karol II Mały (1385–1386) Maria I (1386–1395) Luksemburgowie Zygmunt (1387–1437) Andegawenowie Władysław Neapolitański (tytularny 1403–1414) Habsburgowie Albrecht I (1437–1439) Jagiellonowie Władysław I (1440–1444) Habsburgowie Władysław V Pogrobowiec (1444–1457) Hunyady János Hunyady (regent 1446–1453) Maciej Korwin (1458–1490) Jagiellonowie Władysław II (1490–1516) Ludwik II (1516–1526) Zapolyowie Jan I (1526–1540) Jan II Zygmunt (1540–1571) Habsburgowie Ferdynand I (1526–1564) Maksymilian II (1564–1576) Rudolf I (1576–1608) Maciej II (1608–1619) Ferdynand II (1619–1637) Ferdynand III (1637–1657) Ferdynand IV (1647–1654) Leopold I (1657–1705) Józef I (1705–1711) Karol III (1711–1740) Maria II Teresa (1740–1780) Habsburgowie- Lotaryńscy Józef II (1780–1790) Leopold II (1790–1792) Franciszek I (1792–1835) Ferdynand V (1835–1848) Franciszek Józef I (1848–1916) Karol IV (1916–1918) Niepodległe Państwo Chorwackie Sabaudczycy Tomisław II (1941–1943) zobacz też: Banowie Chorwacji

p • d • e Władcy Moraw   Wielkie Morawy Mojmirowice Mojmir I (ok. 830–846) • Rościsław (846–870) • Sławomir (871) • Świętopełk I Wielki (871–894) • Mojmir II 894 – ok. 902/906) • Świętopełk II (894 – ok. 903/906) • Przedsław/Przyniosław (ok. 894/895–898)   Książęta Moraw Przemyślidzi Bolesław I Srogi (955–972) • Bolesław II Pobożny (972–999) • Bolesław III Rudy (999–1002) • Władywoj (1002–1003) Piastowie Bolesław I Chrobry (1003–1025) • Mieszko II Lambert (1025 – ok. 1030) Przemyślidzi Brzetysław I ok. 1029–1033) • Oldrzych (1033–1034) • Brzetysław I (1034–1049) • Spitygniew II (1049–1054) Dzielnica Ołomuniecka Wratysław (1054–1055) • Spitygniew II (1055–1057) • Wratysław (1057–1061) • Otto I Piękny (1061–1086) • Bolesław (1087–1091) • Świętopełk i Otto II Czarny (1091–1107) • Otto II Czarny (1107–1110) • Władysław I (1110–1113) • Otto II Czarny (1113–1126) • Wacław Henryk (1126–1130) • Sobiesław I (1130–1135) • Lupold (1135–1137) • Władysław (1137–1140) • Otto III Detleb (1140–1160) • Władysław II (1160–1162) • Fryderyk (1162–1173) • Oldrzych (1173–1177) • Wacław II (1174–1179) • Przemysł Ottokar I (1179–1182) • Konrad III Otto (1182–1189) • Włodzimierz i Brzetysław (1189 – przed 1200) • Brzetysław (przed 1200 – przed 1201) Dzielnica Brneńska Konrad I (1054–1055) • Spitygniew II (1055–1061) • Konrad I (1061–1092) • Oldrzych Brneński (1092–1099) • Borzywoj II (1099–1101) • Oldrzych Brneński (1101–1113) • Władysław I (1113–1115) • Sobiesław (1115–1123) • Otto II Czarny (1123–1125) • Wratysław Brneński (1125–1129) • Sobiesław (1129–1130) • Wratysław Brneński (1130–1156) • Konrad II Znojemski (1156–przed 1161) • Władysław II (przed 1161–1172) • Fryderyk (1172–1173, książę Czech) • Wacław II (1174–1179) • Konrad III Otto (1179–1189, od 1182 margrabia) • Spitygniew i Świętopełk (1189–1192) • Władysław Henryk (1192–1194) • Spitygniew i Świętopełk (1194–1198) • Świętopełk (1199–1200) Dzielnica Znojemska • Konrad I (1054–1055) • Spitygniew II (1055–1061) • Konrad I (1061–1092) • Luitpold (1092–1099) • Borzywoj II (1099–1101) • Luitpold (1101–1112) • Oldrzych Brneński (1112–1113) • Sobiesław I (1113–1123) • Konrad II Znojemski (1123–1128) • Sobiesław I (1128–1134) • Konrad II Znojemski (1134–1161) • Konrad III Oto (1161–1191, od 1182 margrabia) • Władysław Henryk (1192–1194) • Henryk Brzetysław (1194–1197)   Margrabiowie Moraw Przemyślidzi Konrad III Otto (1182–1189) • Władysław I Henryk (1192–1194, 1197–1122) • Władysław II (1224–1227) • Przemysł (1227–1239) • Władysław III (1246–1247) • Przemysł Ottokar II Wielki (1247–1278) • Wacław II (1278–1305) • Wacław III (1305–1306) Dynastia Karyncka Henryk Karyncki (1306) Habsburgowie Rudolf I (1306–1307) Dynastia Karyncka Henryk Karyncki (1307–1310) Luksemburgowie Jan (1310–1334) • Karol (1334–1349) • Jan Henryk (1349–1375) • Jodok (1375–1411) • Prokop (1375–1405) • Jan Sobiesław (1375–1380) • Wacław (1411–1419) • Zygmunt (1419–1423) Habsburgowie Albrecht II Habsburg (1423–1439) • Władysław Pogrobowiec (1440–1457) Podiebradowie Jerzy z Podiebradów (1458–1469) Hunyady Maciej Korwin (1469–1490) Jagiellonowie Władysław (1490–1516) • Ludwik (1516–1526) Habsburgowie Ferdynand I (1526–1564) • Maksymilian I (1564–1576) • Rudolf II (1576–1608) • Maciej (1608–1611/1619)